Jak wytwarzane są szkła kontaktowe

Dzisiejsze szkła kontaktowe są maleńkimi, przezroczystymi, plastikowymi krążkami, zatopionymi w cienkiej warstewce wilgoci, która pokrywa przednią część gałki ocznej. Przepisywane są przez okulistę tak, aby ich rozmiar i kształt dokładnie pasowały do oczu pacjenta. Po ich nałożeniu na gałkę oczną są praktycznie niewidoczne, ponieważ poruszają się razem z okiem, a patrzenie przez nie jest bardziej naturalne niż przez okulary. Aby przepisać receptę na szkła kontaktowe, okulista musi dokonać dokładnych pomiarów zewnętrznej powierzchni gałki ocznej za pomocą keratometru. Rejestruje on obraz świetlny oka (tak jak odbicie w bombce choinkowej), mierząc krzywiznę oka z dokładnością do 0,01 mm. Nowoczesne szkła kontaktowe wykonuje się raczej z plastiku niż ze szkła i mogą one być twarde lub miękkie. Zależy to od wrażliwości gałki ocznej pacjenta, podatności na alergie, a także rodzaju wykonywanych przez niego czynności. Wada wzroku jest korygowana przez kształt przedniej części soczewki: bardziej plaska koryguje krótkowzroczność, bari z daleka. W średnim wieku mięśnie ze zwykle słabną, co powoduje, iż osoba, która jako dziesięcioletnie dziecko widziała ostro przedmioty ustawione nawe: przy czubku nosa, teraz, aby przeczyta: drobny druk, musi gazetę czy książkę trzymać w wyciągniętych rękach.